Palmares!

Op feestjes oogste ik vele successen
met gekke bekken en ‘t werpen van keukenmessen.
Helaas, door een mindere worp volgde amputatie
en dat was de doodsteek voor mijn circusreputatie.
Ik wierp me toen op goochelen en magie,
maar door onhandigheid en miscommunicatie
moetsen we, bij een poging om mijn partner doormidden te zagen
haar in stukken naar ‘t ziekenhuis dragen.
Ze herstelde maar helemaal symmetrisch werd ze niet meer,
en dat was dan ook magisch gezien de laatste keer.

Ik besloot me nu op een loopbaan bij de film te richten,
want daar kun je minder fysiek onheil stichten.
Nu is het uiterlijk mijn sterkste wapen
dus dacht ik door met een regisseuse te slapen
aan de verdere ontwikkeling van mijn natuurtalent,
met uiteindelijke doel een plaats in een rolprent.
Maar de regisseuses bleken documentaires te maken,
en al na een nacht de relatie te staken.

Daarom maakte ik, met eigen budget en tijd,
een film die helemaal aan de huidige tijd is gewijd.
Met Black Lives Matters, COVID19 en de stand van het klimaat,
of geweld tegen homo’s of ultrarechtse haat.
De hoofdrol speelde ik zelf, maar ik zocht nog naar,
iemand met Eastwood’s toegeknepen ogen en
Redfort’s woeste haar,
Eddy Murphy’s taal, Denzel Washingtons appeal,
natuurlijk met mondkapjes, want: alles steriel!
Met een hoofdrol voor mijn assymetrische vrouw,
want aan haar blijf ik heel mijn leven trouw.
(En wie probeerde te tongen of niezen in een willekeurig welke scene,
moest daarna verplicht 14 dagen in quarantaine!)
Natuurlijk alles op zwarte doek geprojecteerd,
want dat witte doek is natuurlijk helemaal gepasseerd.

Helaas werd ’19 Black lives’ geen heel groot succes,
behalve in een cool filmhuis in Wijdenes.
Niet dat men daar de banken beklom,
of dat de film insloeg als een bom,
maar men had bejaarden vrij toegang gegeven
en die hadden nu de tijd van hun leven
na zoveel maanden in coronadetentie

(er is daar cultureel ook weinig concurrentie).
Nu zit ik op Tiktok en dat is natuurlijk prima,
met filpjes van een te gek dansende Ina Adema!
Hopelijk gooit Trump’s verbod geen roet in het eten,
anders kan ik mijn loopbaan wel vergeten
Val ik terug op mijn karig pensioen
en heb ik even niets meer te doen.

CORONA REVISITED

De leeuwerik kweelt,

een grote witte vogel meeuwt.

Idyllisch wenkt de zomer, de C-slag lijkt voorbij,

of alleen geluwd door het warme jaargetij.

Boterbloemen stralen, rozen klimmen fier omhoog,

de kamperfoelie reikt verder dan de regenboog.

Kinderen joelen en rennen langs mij heen,

weer vrij en vrolijk als voorheen.

Ik zit op mijn mat in het parkje van de stad,

voor mij geen kermis, strand of bad

met mensen die in ongeordende kudden

gehaast en niet meer schuldbewust, anderhalve meter afschudden.

Met een ijsbolletje in mijn onvaste hand,

als neergezet op een verlaten eiland.

Er is geen pandemie voor nodig om afstand van me te houden.

Geen corona en zelfs niet verkouden.

Ook zonder aerosolen en in de zomerzon,

niet welkom in het buurtcafé, niet welkom bij de appathon.

Bij balkonbingo overgeslagen, de coronaquiz gemist,

ik vraag me steeds nadrukkelijker af: ben ik soms gewist?

Geweerd, zelfs door zonder deurbeleid,

raak ik mezelf soms kwijt?

Ik ben de buitenschaamte voorbij, niet langer  gekooid,

stort me ongeremd in menigten, huidhongeriger dan ooit!

© Abel Kaft, uit de bundel Na de pandemie (2020), 4e druk

Lockup

De pandemie trof ons recht in het hart

en die lock down was allesbehalve smart!

Ik aan het Markermeer, zij in een hotel aan de Seine

beiden al weken in een slopende quarantaine.

Zij ging op reis om zichzelf te vinden,

ik bleef thuis om mijn ‘mechaniek’ op te winden.

We hielden contact, maar op zuiver platonische wijze

hoewel ik smachtte om haar achterna te reizen.

Graag wilden we roekeloos, eindeloos vrijen

maar door de corona kon ik niet door België rijden.

Bij de grens bruut gestopt, op weg naar mijn lief

want verliefd zijn bleek voor de Belgen geen sluitend reismotief.

Maar ons libido bleek te groot om te negeren:

we kochten seksspeeltjes bestemd voor wellustige dames en heren.

Op afstand de liefde bedrijven, het kan als het moet!

en eerst ging ondanks alles best goed.

Met snel internet en wifi in bed,

gingen we eerst als een raket!

Uitgeput na zoveel passie, maar voldaan,

konden we daarna eindelijk slapen gaan.

Doch na enkele uren werd zij trillend gewekt,

het bleek dat haar internetaccount was gehackt.

Ook ik had qua beveiliging niet opgelet

want niet veel later was ik ook besmet.

Al onze speeltjes kwamen spontaan tot leven,

door te dansen, te springen en te beven.

De chefkok, maar ook de schoonmaker van de WC

leefden blijkbaar hartstochtelijk met haar mee.

Wat een deceptie, wat een contrast!

Onze wifi-verbinding raakte overbelast.

Toch bleven we beiden ook perspectieven zien:

wat met in te tweeën kan, kan ook met tien!

Onze relatie is anders nu, met zo velen.

Hartstocht blijk je perfect te kunnen delen.

We vormen nu een hackersgroep, heel spontaan

en als je mee wilt doen sluit je dan aan!

Registreer je (een zwak wachtwoord is een pre),

ook al ben je verlamd, half blind of heb je acne.

Onze digitale orgie is echt een hit

en samen blijven we nu ook erg fit!

Wel hebben we extra zonnepanelen op ‘t dak

want de stroomrekening verdubbelde met gemak.

Het resultaat van dit erotisch pionieren

is dat we klimaatneutraal de liefde vieren!

Mijn vriendin heeft meer dan zichzelf teruggevonden,

en denkt nu alweer aan een reisje naar Londen.

Ik mis die dat reisgen en blijf liever thuis,

ik heb daar nu genoeg aan toetsenbord en muis!

© Abel Kaft

Erotisch slaags

Omdat ons huwelijk wat dreigde te verloederen,

wilden we aan de SM om weer te verbroederen.

We kenden SM alleen uit de boeken

maar leerden snel bij door wat sites te bezoeken.

Hoe echter breng je die kennis nu in de praktijk?

Want voor dat je het weet zit je onverhoeds met een lijk.

SM moet je behoedzaam praktiseren,

om het tot in de vezels te kunnen appreciëren.

We lootten wie knecht was of meester of schavuit,

want discussiërend kwamen we daar al niet uit.

Zo werd ik meester, met karwats en Duck tape,

terwijl mijn vrouw werd afgescheept met een cape.

Onervaren als we waren hadden we de regie uit handen gegeven,

en het moet gezegd Natasha was daarin heel bedreven.

Haar uitleg was kort en heel erg bondig wel:

maak elkaar een kopje kleiner en snel!

Voor ik het wist zat ik vast ik het schavot

en sloeg mijn vrouw mijn ribbenkast kapot!

Je verwacht dat dan iemand roept ’Stop’!

maar de regisseuse had haar Netflix al op.

Gelukkig kon ik na wat wrikken en breken,

me loswerken en dat pak slaag gaan wreken.

Ik geselde mijn vrouw tot bloedens toe, maar wel heel liefdevol,

en noemde haar hoer, en feeks en snol.

Dat luchtte mij op, maar maakte haar kwader.

Ze gilde hardvochtig ‘die krijg je terug vader!’

Nu zitten we beiden onder de striemen en korsten,

terwijl we dat eerst totaal niet dorsten:

elkaar fysiek eens goed de waarheid vertellen!

Dat zou heel goed zijn voor veel meer stellen.

De spelregels van SM? We waren ze vergeten

maar vanochtend weer heerlijk samen ontbeten!

De levensles die wij nu koesteren, eensgezind:

ga op SM, het is zwaar maar het verbindt!

Uw vastgelopen huwelijk kan zeker gered,

het wordt zelfs weer feest in uw echtelijke bed.

En ja, Natasha, was ons geheime wapen,

ze blijft nu zelfs soms ook bij ons slapen.

Samen bingewatchen we dan tot diep in de nacht

en daarna slapen we gedrieën zonder enige klacht,

delen alles, zowel lief als leed

en als ’t moet dan doen we dat wreed!

Het schavot hebben we op Marktplaats gezet,

al heeft het wel ons huwelijk gered.

© Abel Kaft,uit de bundel Erotiek voor beginners (2020)

Vrijheidstweet

Denkers, schrijvers, filosofen,

Waarom zou je ze geloven?

Alles wat ze over vrijheid zeggen

steeds vaker het begrip uit moeten leggen:

  • Dat vrijheid erkenning van grenzen vraagt
  • Dat de wet onze vrijheid draagt
  • Dat vrijheid niet verder reikt dan onze fantasie
  • Dat geldt voor domoor, lapzwans of genie
  • Dat vrijheid zonder wijsheid tot losbandigheid leidt
  • Zonder eeuwigdurende waakzaamheid raak je de vrijheid kwijt
  • Dat bij streven naar macht de vrijheid teloor gaat,
  • Dat er geen vrijheid bestaat als er armoede bestaat,
  • Dat tirannie beter dan vrijheid zich laat organiseren,
  • Dat iedereen zich vrijheid kan permitteren.

En, ondanks platgetreden paden

de uitleg van mensen in jassen, uniformen en gewaden

van hooggeleerden, boekhouders of asceten

van raddraaiers, revolutionairen of zelfbenoemde profeten

is vrijheid zeer veerkrachtig gebleken

vitaliserend en zelden bezweken.

Maar vrijheid moet bevochten, elke dag, elk leven lang.

Zonder schroom en vooral niet bang.

Door jou, door mij en iedereen

in elke tijd, met eigen woorden, met vuur of sereen.

Want vrijheid is niet iets dat je erft

maar alles wat niet vrij is, dat sterft. Abel Kaft, uit de bundel Dood en Verderf (2019)

Zus

Vroeger thuis met mijn eeneiige tweelingzus,

was het allesbehalve knus.

Dat begon al in de wieg voor twee,

zij agressief, ik heel gedwee,

permanent in gevecht om de grootste van moeders borsten,

zus allergisch en daarom vol met korsten,

bulten en jeukende wonden met bloed,

in het door krabben doorweekte het beddengoed.

Op school altijd met een negen voor vlijt en gedrag,

waar ik niet verder kwam dan papa’s schamper gelach.

Als mijn ouders al naar mijn cijfers keken,

maanden nadat de schoolvakantie was verstreken.

Dan zwegen ze en keken naar buiten,

en kon ik naar wat extra zakcenten fluiten.

En nog later, mijn hoofd geteisterd door pukkels en puisten,

kreeg ik fors klappen waar mijn oren van suisden,

als ik meldde dat zuslief weer stond te zoenen met Aris,

de zoon van de dubieuze notaris.

Zelf was ik kansloos bij de meiden op school,

en scoorde zelfs het predicaat gare mongool.

Toen Liesje in mijn leven kwam na lang zeuren en trekken,

deed mijn zus een boekje over mij open en kon ik vertrekken.

Diep in de put en volledig op apegapen,

wist zij het te bestaan Trix mijn hond in te laten slapen.

Ten einde raad en tot het uiterste gedreven,

besloot ik tot een aanslag op haar leven.

Dus onlangs wist ik, aan het eind van de morgen,

haar het coronavirus te bezorgen.

Nu ligt ze op de intensive care en heeft het te kwaad,

reutelend aan het beademingsapparaat.

Natuurlijk met virussen mag je de draak niet steken,

maar ze is nog niet bezweken.

Misschien heeft ze toch haar lesje geleerd,

dat komt ervan als je een dichter terroriseert!

Abel Kaft

Uit de bundel Geen troost van je kroost, 2019

Vader

Onze jeugd was hard, we leden zwaar,

PTSS lag op de loer, beiden bipolair.

Literair een onuitputtelijk reservoir,

met een revanchistisch vocabulaire!

Pa’s opvoeding was griezelig hardvochtig,

nooit zat je eens lekker in je vel.

Altijd argwanend of achterdochtig,

het leek soms de Goelag archipel.

Hij lachte ons uit als we niets verdienden,

‘Zoek flessen met statiegeld, spaar toch doppen!’

Hij pestte ons want we hadden geen vrienden,

het liefst wilden we ons in zijn bijzijn verstoppen.

Ons schoolrapport, ok, het was ook niet veel,

werd gekraakt en hevig bespot,

we stonden erbij, een brok in de keel,

voelden ons miezerig en rot.

Bij de zes voor Vlijt en Gedrag,

haalde hij triomfantelijk zijn gelijk.

Lui vond hij ons en met geen greintje ontzag

voor zijn kennis en kunde van de praktijk.

Al onze pleziertjes wist hij te bederven,

elke feestdag eindigde in mineur.

Bij zijn dood bleken we niets te erven,

hij vond ons onbetekenend en inferieur.

Voor ons was dat niet te verteren:

we cremeerden hem niet maar lieten hem composteren.

Zo droeg zijn dood toch iets bij, heel vet,

uitgestrooid over ons aardbeienbed!

Abel Kaft

Uit: Het gelijk van de wormen, 2018

Moeder

Ik mis mijn moeder,

al was het was een loeder.

We bestreden elkaar te vuur en te zwaard,

maar uiteindelijk was het dat altijd waard.

Niet dat we daarna in vrede leefden,

of dat we, als ze de trap op kwam, minder beefden,

maar omdat we elkaar blijkbaar toch konden raken.

Helaas moesten we onze schermutselingen uiteindelijk toch staken.

Na wat pleisters bij de eerste hulp,

kropen we ieder weer even in onze schulp.

Nog steeds kan ik met een oog niet goed zien,

en kan ik niet verder tellen dan tot 10.

Maar mijn knie kan ik weer bewegen,

die schedelbasis heb ik maar verzwegen.

En toen was ze zomaar hartstikke dood,

over de kop, met haar hoofd in de sloot.

Geen laatste gevecht, geen dreun tot besluit,

ze piepte er gewoonweg heel wreed tussenuit.

Reanimeren baatte niet meer,

trouwens, niemand wilde, het was te slecht weer.

We hielden van elkaar op een gewelddadige manier,

we waren als ’t ware elkaars cipier.

Ik heb haar gecremeerd op Ölandhorst, ik moest haar verbranden,

maar dat deed ik met jeukende handen.

Nu heb ik alleen de urn op de schouw,

ik weet zeker dat ze dat niet wou.

Op een goeie dag hoop ik haar uit te strooien,

liever nog zou ik die vaas kapot willen gooien.

Ik tel dan tot negen en smijt met geweld,

die urn en haar stoffelijke resten op de vuilnisbelt.

Een waardig afscheid, van haat vervuld,

uiteindelijk was het allemaal haar schuld.

Abel Kaft

Uit de bundel: Dood, maar niet verslagen (Lelystad, 2015)

Winter (2)

Rijp, slijpsel, ijs,

cool, wreed, onwijs,

wak, beglaasde tak, bruine drab,

mooi, dooi, klerezooi,

schotsen, botsen of scheuren,

wit, grijs of zonder kleuren,

glühwein, bij Koek-en-zopie,

schaats, winterband of ski

pegel, ijsblokje of lawine.

Te laat, alleen de sneeuwmachine!

Winter (1)

Eens hadden we 4 seizoenen,

elk kwartaal had er wel een.

Een witte, bruine, rode en groene,

een zomerdip, een lentebries, een herfststorm en een winterteen.

Maar toen kwamen de fabrieken,

de auto’s, vliegtuigen en boeren,

om ons klimaat drastisch te verzieken,

om biodiversiteit finaal te vloeren.

Australië, een grote bosbrand,

veranderd een continentale woestijn.

De ijsbeer ligt straks op ’t strand,

bruinverbrand aan de steeds meer wijkende kustlijn.

De winter, we zullen haar missen.

Geen rijp meer, geen gitzwart ijs,

nooit meer in een wak kunnen vissen,

dat is de prijs voor al dat shoppen, welkom in het zomers paradijs!