DeRoast Recensie staat open voor eenieder die zijn of haar persoonlijke gedicht wil laten recenseren door het bloot te stellen aan een recensent met een onbarmhartig harde pen. Er zal literair niets van het gedicht worden heel gelaten. Het zal met hoon worden overladen en alle ambities die de dichter nog mocht hebben worden hier de grond in geboord. En dit alles onder het motto: er is niets leuker dan ongenuanceerd en gewetenloos kritiek leveren. Daar staat tegenover dat de dichter die zijn geesteskind hieraan blootstelt de geschiedenis zal in gaan als lokaal zeer vermetel, moedig of gewoon koen. Zijn gevoel voor humor moet en kan hem daarbij helpen.


Dit keer neemt Abel Kaft, de enige vermetele dichter op Flevolands bodem tot dusverre, zijn zus onder vuur. Na zijn ouders te hebben afgeserveerd leek zijn zus veilig voor zijn giftige pen. Die verwachting bleek onjuist: ook zij moet het hier ontgelden. De spelregels van de rubriek met voeten tredend geven we Kaft toch de ruimte zijn gram te spuien.

Zus,

Vroeger thuis met mijn eeneiige tweelingzus,

was het allesbehalve knus.

Dat begon al in de wieg voor twee,

zij agressief, ik heel gedwee,

permanent in gevecht om de grootste van moeders borsten,

zus allergisch en daarom vol met korsten,

bulten en jeukende wonden met bloed,

in het door krabben doorweekte het beddengoed.

Op school altijd met een negen voor vlijt en gedrag,

waar ik niet verder kwam dan papa’s schamper gelach.

Als mijn ouders al naar mijn cijfers keken,

maanden nadat de schoolvakantie was verstreken.

Dan zwegen ze en keken naar buiten,

en kon ik naar wat extra zakcenten fluiten.

En nog later, mijn hoofd geteisterd door pukkels en puisten,

kreeg ik fors klappen waar mijn oren van suisden,

als ik meldde dat zuslief weer stond te zoenen met Aris,

de zoon van de dubieuze notaris.

Zelf was ik kansloos bij de meiden op school,

en scoorde zelfs het predicaat gare mongool.

Toen Liesje in mijn leven kwam na lang zeuren en trekken,

deed mijn zus een boekje over mij open en kon ik vertrekken.

Diep in de put en volledig op apegapen,

wist zij het te bestaan Trix mijn hond in te laten slapen.

Ten einde raad en tot het uiterste gedreven,

besloot ik tot een aanslag op haar leven.

Dus onlangs wist ik, aan het eind van de morgen,

haar het coronavirus te bezorgen.

Nu ligt ze op de intensive care en heeft het te kwaad,

reutelend aan het beademingsapparaat.

Natuurlijk met virussen mag je de draak niet steken,

maar ze is nog niet bezweken.

Misschien heeft ze toch haar lesje geleerd,

dat komt ervan als je een dichter terroriseert!

Abel Kaft Uit de bundel Geen troost van je kroost, 2019